Hace unos días me sorprendieron con la siguiente cuestión: "¿Cuales con para ti los diez discos de la década?" y yo que soy tanto de listas (deformación profesional y otros defectos) ni me lo había planteado. De hecho no ha sido hasta hoy y sin meditarlo cuando me he decidido a enumerarlos, aquí están, estricto orden alfabético:
Ben Harper "Both sides of the gun"
Brian Setzer Orchestra "Vavoom"
Bruce Springsteen "We shall overcome-The Seeger Sessions"
Felice Brothers "The felice Brothers"
Jack Johnson "On and on"
Jayhawks "Rainy Day music"
Kings of Leon "Youth and young manhood"
Marah "20000 Streets Under The Sky"
Marc Ford "It`s about time"
Ryan Adams "Gold"
U2 "All that you can´t leave behind"
The White Stripes "Elephant"
Wilco "Yankee hotel foxtrot"
No me pregunten mañana, ni siquiera hoy un poco más tarde, les diría otros.
RnR Forever.
Prometo enumerar libros, películas y conciertos.
lunes, 17 de enero de 2011
martes, 28 de diciembre de 2010
sábado, 25 de diciembre de 2010
intenteino, pero non puiden
Onde eu me criei falase un jalejo muy castellanizado, este que tou usando. Supoño que a cercanía ca ciudá e as contínuas visitas de primeiro miña abuela e despois miña nai á Coruña teñen moito que ver.
Hoxe escribirei sobre a primeira. Cando a profesora de balet de Billy Elliot lle dí a éste que a súa nai morta debeu ser muy especial, el contesta "non, solo era miña nai", pois aquí pasa algo parecido, solo é miña abuela. Dura con moitas cousas, secadra demasiadas, pero morna e sensible cando chega a hora da verdá. Nunca esquencerei como choraba o día que miña nai e eu nos marchamos vivir á Coruña, estaba acostrumbrada a ter a casa chea de xente e sabía que aquelo era o principio para ila vaciando pouco a pouco. Ten un sentido da xusticia un pouco peculiar, según o cal, por exemplo, as normas dos xogos decideas o dono do xojete, a mín esto enfadábame moitísimo, parecíame pouco razonable. En cambio creo que lle debo esa ansia por ir andando ós sitios, e por ver: "a mín o que me gusta e ir ver".
Podería escribir horas e horas sobre un montón de frases que recordarei sempre que a memoria non me traicione e que creo que definen a sua forma de pensar, pero hay unhas poucas que teño que poñer:
"Non hay pouco que non cheje nin moito que non se acabe"
"Sábese que aljien e tonto porque pensa que son tontos todolos demais"
"Tódolos días a terra da unha volta"
"Xente parada, malos pensamientos"
"Donde ti poñas o pe solo te poden pisar, non te poden apartar"
Pouca xente sabe que miña nai ten un irmán de leite, unha veciña morreu deixando un neno pequeno, e increíble ver como aínda se pode apreciar o agradecimiento na súa cara cada vez que ven por Cos e pasa a saludala.
Tamén hay que ter en conta que Cos foi moito tempo unha aldea sin taberna, e que na miña casa compraron a primeira radio e a primeira televisión, co que a xente pasaba alí as tardenoites, según miña abuela "a mín gústame ter tódolos adelantos", esto levou a que todolos que marcharon dalí cara ós pueblos para buscar traballo, cada vez que van a Cos visitala familia pasan tamén pola casa de miña abuela, así cando un vai alí, sabe que non vai ver solo ós da casa, decía un irmán de meu abuelo: "na casa do moreno sempre hai xente".
Teño entendido que os "nobel" se dan en vida.
Meu abuelo pescaba troitas no río e ela andaba tódolos días seis kilometros para logo collelo tren e ilas vender á praza na Coruña, alí este castrapo costoulle un sopapo dun guardia civil, así que quixen escribir esto en castellano, que e a lengua na que menos mal me explico, intenteino, pero non puiden.
Hoxe escribirei sobre a primeira. Cando a profesora de balet de Billy Elliot lle dí a éste que a súa nai morta debeu ser muy especial, el contesta "non, solo era miña nai", pois aquí pasa algo parecido, solo é miña abuela. Dura con moitas cousas, secadra demasiadas, pero morna e sensible cando chega a hora da verdá. Nunca esquencerei como choraba o día que miña nai e eu nos marchamos vivir á Coruña, estaba acostrumbrada a ter a casa chea de xente e sabía que aquelo era o principio para ila vaciando pouco a pouco. Ten un sentido da xusticia un pouco peculiar, según o cal, por exemplo, as normas dos xogos decideas o dono do xojete, a mín esto enfadábame moitísimo, parecíame pouco razonable. En cambio creo que lle debo esa ansia por ir andando ós sitios, e por ver: "a mín o que me gusta e ir ver".
Podería escribir horas e horas sobre un montón de frases que recordarei sempre que a memoria non me traicione e que creo que definen a sua forma de pensar, pero hay unhas poucas que teño que poñer:
"Non hay pouco que non cheje nin moito que non se acabe"
"Sábese que aljien e tonto porque pensa que son tontos todolos demais"
"Tódolos días a terra da unha volta"
"Xente parada, malos pensamientos"
"Donde ti poñas o pe solo te poden pisar, non te poden apartar"
Pouca xente sabe que miña nai ten un irmán de leite, unha veciña morreu deixando un neno pequeno, e increíble ver como aínda se pode apreciar o agradecimiento na súa cara cada vez que ven por Cos e pasa a saludala.
Tamén hay que ter en conta que Cos foi moito tempo unha aldea sin taberna, e que na miña casa compraron a primeira radio e a primeira televisión, co que a xente pasaba alí as tardenoites, según miña abuela "a mín gústame ter tódolos adelantos", esto levou a que todolos que marcharon dalí cara ós pueblos para buscar traballo, cada vez que van a Cos visitala familia pasan tamén pola casa de miña abuela, así cando un vai alí, sabe que non vai ver solo ós da casa, decía un irmán de meu abuelo: "na casa do moreno sempre hai xente".
Teño entendido que os "nobel" se dan en vida.
Meu abuelo pescaba troitas no río e ela andaba tódolos días seis kilometros para logo collelo tren e ilas vender á praza na Coruña, alí este castrapo costoulle un sopapo dun guardia civil, así que quixen escribir esto en castellano, que e a lengua na que menos mal me explico, intenteino, pero non puiden.
jueves, 16 de diciembre de 2010
Yo no tengo perro.
En plena segunda guerra mundial Cary Grant y Tony Curtis terminan pintando un submarino de guerra americano de color rosa. Ante una idea así poco más hay que decir de un cineasta como Blake Edwards.
Siempre me ha parecido que "Desayuno con diamantes" está sobre valorada, será que yo prefiero la novela, que si me parece sublime. Si me divierte bastante "El guateque" y me conmovió en su momento "Días de vino y rosas", tanto por Lee Remick como por el gran Jack Lemmon. Es parte de mi infancia "La carrera del siglo" y de mi pre-adolescencia "10, la mujer perfecta".
Ha dedicado su vida a divertirse y a divertir, que envidia.
Contaba hace unos años, cuando le dieron el oscar honorífico, que todavía había taxistas que al reconocerle le decían: "Su perro ¿muerde?".
Siempre me ha parecido que "Desayuno con diamantes" está sobre valorada, será que yo prefiero la novela, que si me parece sublime. Si me divierte bastante "El guateque" y me conmovió en su momento "Días de vino y rosas", tanto por Lee Remick como por el gran Jack Lemmon. Es parte de mi infancia "La carrera del siglo" y de mi pre-adolescencia "10, la mujer perfecta".
Ha dedicado su vida a divertirse y a divertir, que envidia.
Contaba hace unos años, cuando le dieron el oscar honorífico, que todavía había taxistas que al reconocerle le decían: "Su perro ¿muerde?".
martes, 14 de diciembre de 2010
...pero no el mío
Bueno, pues se ha muerto Enrique Morente.
Aparte de la vertiente canalla de Pata Negra, nunca me ha gustado el flamenco, solo ciertas cosas que rezuman tanta emoción que podrían estar firmadas por el mismísimo Tom Waits, y esas son tan obvias que tocan la fibra de casi todo el mundo. A Tom Waits me da la impresión de que entendería su mensaje aunque cantara en un dialecto de una aldea coreana, y lo mismo me pasa con algunas canciones flamencas. Entre ellas la versión del Take This Waltz de Leonard Cohen que Morente grabó con Lagartija Nick. Eso sumado a algunas de las nanas que solía cantar hacen que hoy lo nombre aquí, aunque no pasará por los "muertos vigentes", porque los entendidos dicen que tocaba todos los palos del flamenco...pero no el mío.
Aparte de la vertiente canalla de Pata Negra, nunca me ha gustado el flamenco, solo ciertas cosas que rezuman tanta emoción que podrían estar firmadas por el mismísimo Tom Waits, y esas son tan obvias que tocan la fibra de casi todo el mundo. A Tom Waits me da la impresión de que entendería su mensaje aunque cantara en un dialecto de una aldea coreana, y lo mismo me pasa con algunas canciones flamencas. Entre ellas la versión del Take This Waltz de Leonard Cohen que Morente grabó con Lagartija Nick. Eso sumado a algunas de las nanas que solía cantar hacen que hoy lo nombre aquí, aunque no pasará por los "muertos vigentes", porque los entendidos dicen que tocaba todos los palos del flamenco...pero no el mío.
jueves, 18 de noviembre de 2010
la carta
Cinco veces he visto ya en directo a dan baird y si volviera mañana allí estaría de nuevo.
La primera vez que se pasó por Coruña, Mardi Gras por supuesto, allá por 2002 fue con The Yayhoos, ya sabéis, ese grupo que montó con Eric "Roscoe" Ambel para divertirse y que al final funcionó mejor (economicamente hablando) que el resto de proyectos en que se mete este hombre. Ya aquella primera visita fué memorable, Mónica lo recuerda como uno de los mejores conciertos que ha visto y no duda en asegurar que el más divertido. Pocas semanas después, y al ver la aceptación y reconocimiento que había tenido con los Yayhoos, tocó con su propia banda en el Playa Club y eso si que forma ya parte de la leyenda, con la sala llena y coreando todos los temas. Dan no se lo creía y recuerdo que Mauro se acercó a Fran y a mí al acabar el concierto a darnos la mano y no espetó un "god bless you" que todavía me hace sentir un escalofrío al recordarlo.
El boca a boca hizo su trabajo y a las visitas con The Yayhoos a Vigo de hace 3 años y otra vez con su propia banda a Vigo y A Coruña del año pasado la gente respondió con tres llenos merecidos por las bandas pero inesperados en los tiempos que corren para el RnR.
Especialmente bueno (aunque este hombre no defrauda nunca) fue el concierto en el Mardi de septiembre del año pasado, dos horas y media de concierto, un repertorio buenísimo y unas versiones como siempre muy bien elegidas y un final con "like a rolling stone" difícil de superar, con esas paradas antes del estribillo tan originales en una canción tantas veces versionada.
Y hasta aquí hemos llegado:
Poco más de un año después de su última gira por la península vuelve con la misma banda que le acompaña últimamente: "Homemade Sin" a hacer una pequeña fiesta en cada una de las salas en las que tocó la última vez, todas menos una repiten, por algo será.
Empieza el concierto con "nights of mystery" de los tiempos de los Georgia Satellites y el nivel ya no decae nunca. De su propio repertorio suenan "keep your hands to yourself", "railroad steel", "open all night", "I dunno", "all over but the cryin´", "another chance", "dan takes 5", "crooked smile", "two for tuesday", "runnin´ outta time", "she dug me up", "hellzapoppin´", "julie + luckie", "I love you period", "dixie beauxderant", "younger face" y "lil´bit". En cuanto a las versiones, esta vez sonaron: "burning love","come on in my kitchen", "whole lotta love", "l.a. woman", "it´s all over now" (bobby womack) y especialmente "the letter"(the box tops, pero de la que se apropió joe cocker en los 70, como tantas otras), y digo especialmente porque creo que esta versión definió el concierto y define en general a Dan; antes de tocarla hablaron entre ellos, pude escuchar que dudaban si tocarla o no, Dan se acercó al micro y nos explicó que iban a tocar una canción que habían estado probando esa misma tarde y que les apetecía mucho aunque no la tuviesen demasiado preparada. Les quedó genial, la reconocimos muchos y la cantamos con ellos, la llevaron a un terreno mucho muy rockero y la disfrutaron (disfrutamos) mucho. Pero cuando digo que definió al concierto y a Dan me refiero a la ilusión que le hizo tocarla, estaba feliz, el y Warren se dieron un gran abrazo al acabarla contentísimos de como había quedado y de la reacción del público, ese abrazo también es rnr. Los cinco conciertos que he visto han acabado con una versión, pienso que lo hace porque ante todo es un fan, ha compuesto grandes temas, pero hay tantos miles de temas maravillosos que así hace un pequeño homenaje en cada concierto.
Altamente recomendable, creo que viniendo una vez al año está bien, pero si viene más a menudo allí estaré (estaremos).
La primera vez que se pasó por Coruña, Mardi Gras por supuesto, allá por 2002 fue con The Yayhoos, ya sabéis, ese grupo que montó con Eric "Roscoe" Ambel para divertirse y que al final funcionó mejor (economicamente hablando) que el resto de proyectos en que se mete este hombre. Ya aquella primera visita fué memorable, Mónica lo recuerda como uno de los mejores conciertos que ha visto y no duda en asegurar que el más divertido. Pocas semanas después, y al ver la aceptación y reconocimiento que había tenido con los Yayhoos, tocó con su propia banda en el Playa Club y eso si que forma ya parte de la leyenda, con la sala llena y coreando todos los temas. Dan no se lo creía y recuerdo que Mauro se acercó a Fran y a mí al acabar el concierto a darnos la mano y no espetó un "god bless you" que todavía me hace sentir un escalofrío al recordarlo.
El boca a boca hizo su trabajo y a las visitas con The Yayhoos a Vigo de hace 3 años y otra vez con su propia banda a Vigo y A Coruña del año pasado la gente respondió con tres llenos merecidos por las bandas pero inesperados en los tiempos que corren para el RnR.
Especialmente bueno (aunque este hombre no defrauda nunca) fue el concierto en el Mardi de septiembre del año pasado, dos horas y media de concierto, un repertorio buenísimo y unas versiones como siempre muy bien elegidas y un final con "like a rolling stone" difícil de superar, con esas paradas antes del estribillo tan originales en una canción tantas veces versionada.
Y hasta aquí hemos llegado:
Poco más de un año después de su última gira por la península vuelve con la misma banda que le acompaña últimamente: "Homemade Sin" a hacer una pequeña fiesta en cada una de las salas en las que tocó la última vez, todas menos una repiten, por algo será.
Empieza el concierto con "nights of mystery" de los tiempos de los Georgia Satellites y el nivel ya no decae nunca. De su propio repertorio suenan "keep your hands to yourself", "railroad steel", "open all night", "I dunno", "all over but the cryin´", "another chance", "dan takes 5", "crooked smile", "two for tuesday", "runnin´ outta time", "she dug me up", "hellzapoppin´", "julie + luckie", "I love you period", "dixie beauxderant", "younger face" y "lil´bit". En cuanto a las versiones, esta vez sonaron: "burning love","come on in my kitchen", "whole lotta love", "l.a. woman", "it´s all over now" (bobby womack) y especialmente "the letter"(the box tops, pero de la que se apropió joe cocker en los 70, como tantas otras), y digo especialmente porque creo que esta versión definió el concierto y define en general a Dan; antes de tocarla hablaron entre ellos, pude escuchar que dudaban si tocarla o no, Dan se acercó al micro y nos explicó que iban a tocar una canción que habían estado probando esa misma tarde y que les apetecía mucho aunque no la tuviesen demasiado preparada. Les quedó genial, la reconocimos muchos y la cantamos con ellos, la llevaron a un terreno mucho muy rockero y la disfrutaron (disfrutamos) mucho. Pero cuando digo que definió al concierto y a Dan me refiero a la ilusión que le hizo tocarla, estaba feliz, el y Warren se dieron un gran abrazo al acabarla contentísimos de como había quedado y de la reacción del público, ese abrazo también es rnr. Los cinco conciertos que he visto han acabado con una versión, pienso que lo hace porque ante todo es un fan, ha compuesto grandes temas, pero hay tantos miles de temas maravillosos que así hace un pequeño homenaje en cada concierto.
Altamente recomendable, creo que viniendo una vez al año está bien, pero si viene más a menudo allí estaré (estaremos).
sábado, 13 de noviembre de 2010
esto es culpa de todos...
El nombre de la lancha "Esperanza", se borró al derramarle agua bendita, ¿se puede decir más con menos?
La gran paradoja es que ahora que la mediocridad prevalece en el cine español sea cuando más reconocimientos internacionales recibe, aunque a lo mejor es justo por eso.
Berlanga era uno de los más grandes, creo que a la altura de Fellini, por buscar un símil. Muy poca gente manejó la ironía como el y Rafael Azcona, ¿quién no recuerda "La Vaquilla" que queda medio muerta después de la pelea entre nacionales y republicanos? Retrató la dictadura, la transición y la corrupción como nadie, pero no centrándose en los señoritos, como a él le gustaba decir, no dejó títere con cabeza, todas las clases sociales eran víctimas de sus burlas.
Tal vez su gran mensaje fuera: "Esto es culpa de todos, dejad de criticaros".
La gran paradoja es que ahora que la mediocridad prevalece en el cine español sea cuando más reconocimientos internacionales recibe, aunque a lo mejor es justo por eso.
Berlanga era uno de los más grandes, creo que a la altura de Fellini, por buscar un símil. Muy poca gente manejó la ironía como el y Rafael Azcona, ¿quién no recuerda "La Vaquilla" que queda medio muerta después de la pelea entre nacionales y republicanos? Retrató la dictadura, la transición y la corrupción como nadie, pero no centrándose en los señoritos, como a él le gustaba decir, no dejó títere con cabeza, todas las clases sociales eran víctimas de sus burlas.
Tal vez su gran mensaje fuera: "Esto es culpa de todos, dejad de criticaros".
Suscribirse a:
Entradas (Atom)