Siempre he considerado una suerte poder ir a un concierto. En el año 1986 cuando empecé a estudiar en los Salesianos, me enteré de que uno de los chicos un par de años mayor que yo se iba a Francia a ver a Bruce Springsteen, pensé que era lo más cool que se podía hacer en esta vida. Bruce era uno de mis ídolos, bueno hoy no sabría decir si en aquel momento no sería el chico el que era mi ídolo por el simple hecho de poder ir al concierto.
Hasta los noventa las visitas de grupos de rnr a Galicia se reducía a las bandas nacionales, recuerdo que las primeras visitas de primeras figuras internacionales fueron las de Prince y Tina Turner. Hoy con un escenario musical internacional completamente distinto (apenas quedan grupos capaces de llenar un estadio) pero también con ciudades cercanas incluidas en los circuitos de gira de toda clase de artistas, cualquier aficionado puede asistir a varios grandes conciertos sin desplazarse demasiado.
Así en los últimos diez años ha habido grandes conciertos por aquí, ahí van los que más me han gustado, por supuesto, riguroso orden alfabético:
BEN HAPPER.- Santiago, 2010. Aunque hubiera preferido verle con su anterior banda, dió un gran concierto, arriesgado y muy improvisado.
BOB DYLAN.- Vigo 2008. Se escondió detrás de un teclado para repasar un repertorio increíble y muy bien ejecutado por una banda con la que ya lleva veinte años, el sonido fue impecable, se permitió incluso una pequeña broma.
BRUCE SPRINGSTEEN.- Madrid 2008. Gran concierto, quince años antes me demostró de lo que era capaz, pero nada que ver, aquí le acompañaba la E Street Band e incluso me sorprendieron las aportaciones de su señora hasta el punto de empezar a reconsiderarla como uno de los mejores gregarios que he visto. Al año siguiente volvió y se acercó a Santiago, presentando un disco muy inferior en un concierto que disfruté menos.
DAN BAIRD.- Coruña 2002 y 2009. No puedo elegir entre estos dos conciertos, y eso que soy de los que tiene perfectamente claro si quiere más a papá o a mamá; el primero fue increíble, muchos de mis temas favoritos de Dan y de la historia del rnr celebrados por toda la sala. El segundo en un recinto todavía más pequeño y con un repertorio y unas versiones que parecía haber consultado en mis sueños de la noche anterior.
DIAMOND DOGS.- Santiago 2006. Que gran grupo, nació cuando varios músicos de distintas bandas se reunieron para hacer algo más clásico y funcionó mejor que los anteriores proyectos. El Duque y Sulo mantienen un combo que se divierte mucho sobre el escenario y que suena como si Nixon todavía estuviera en la Casa Blanca.
ELLIOTT MURPHY.- Coruña 2003. Fuimos al concierto porque la administración de nuestro tiempo todavía nos permitía asistir a actos lúdicos aunque no fuesen prioridades absolutas y ¡Que acierto!! Yo no le conocía mucho, tan solo tenía grabados sus discos más conocidos, pero la sala estaba llena de gente que cantaba todos sus temas. Espero no olvidar nunca como le pedía al encargado de la mesa que le diera la vuelta a los focos para poder ver a toda esa "wonderful people" porque es un de mis mejores recuerdos en un concierto.
THE JAYHAWKS.- Santiago 2004. Era el concierto final de la gira de presentación del que hasta ahora es su último disco como banda. Dieron un gran concierto en la sala perfecta para el tipo de música de Gary Louris. Han recuperado su nombre (Rick Rubin lo tenía secuestrado) y se reunirán este año para grabar y girar.
JOE COCKER.- Coruña 2000. Gratis en la playa de Riazor. Es uno de los mejores cantantes que he visto en directo, hizo divertidos y rockeros incluso sus temas más comerciales de los 80. Además vino acompañado por Chris Stainton a los teclados, que está en muchos de los grandes discos de los setenta.
LAS MALAS LENGUAS.- Sada 2006. Los hermanos Auserón le debían un disco juntos a la compañía y se sacaron de la manga unas cuantas versiones de clásicos del RnR de todos los tiempos que interpretaban en directo cerrando los conciertos con tres o cuatro temas de Radio Futura. Les vimos otras dos veces, pero destaco esta porque habían ampliado la cantidad de versiones y porque estuvieron incorrectos y canallas. Es una lástima que para mi gusto el lanzamiento discográfico ni por asomo estuvo a la altura de las interpretaciones en directo de los temas.
NEIL YOUNG.- Coruña 2001. Neil trastabillando en el primer tema sorprendido por la reacción del público, lo tengo grabado. Se dieron cuenta enseguida de que iba a ser una gran noche y eso también ayudó. Crazy Horse demostrando porque no hacen falta años de conservatorio para dar un perfecto concierto de RnR y Neil Young demostrando por qué es uno de los más grandes. Especialmente emocionante fue la interpretación de "don´t let it bring you down" y rockera hasta el delirio "don´t cry, no tears".
ROYAL CROWN REVUE.- Santiago 2004. Tenía muchísimas ganas de ver a una de las bandas del neoswing que se puso tanto de moda hace quince años y se acercó una de las mejores. Divertidos y muy rockeros, pero ante todo, con mucha clase.
U2.- San Sebastián 2010. Tengo que reconocer que quería verles porque eran una espina clavada y una de las bandas favoritas de M. Me sorprendieron porque el show no fue tan hermético y predecible como cabía esperar. Una de las mejores bandas que he visto.
WILCO.- Santiago 2009. Ya sabía de la gran sensibilidad de Jeff Tweedy para componer y grabar, ahora también se que la tiene para interpretar, además me gustan mucho los arreglos de los temas. Parece ser que vienen a Coruña este año, ojalá.
THE YAYHOOS.- Coruña 2002. Nos cruzamos a Dan en la calle justo antes y fue el presagio de lo que iba a pasar. Ni siquiera estropeó el concierto que un amplificador dijera hasta aquí hemos llegado en mitad de un tema. Nos firmó todos los discos con un "thank you my friend" y añadió al repertorio de la banda alguna canción de su propia carrera y varias versiones, entre ellas dos de mis temas favoritos de todos los tiempos "I´m a believer" y "Keep a knockin´".
Seguro que tendría que destacar alguno más, incluso alguno menos, pero es que la música en directo me encanta y suelo salir muy contento si no eufórico de la mayoría de conciertos a los que asisto. En esta década también he(mos) podido ver, entre otros, a:
Chris Isaak, James Taylor, AC/DC, Cake, Elvis Costello, Dianne Reeves, Johnny Winter, Taj Mahal, Georgie Fame, Jay Farrar, John Mayall, Beck, Jonny Kaplan, Paco de Lucía, Lenny Kravitz, Luz, Loquillo, M*Clan, Mark Knopfler, Montserrat Caballé, Josep Carreras, The Pernice Brothers,R.E.M., The Rolling Stones, Roomful of Blues, Rufus Wainwright, The Steepwater Band, Marc Ford, Amaral, Van Morrison................
jueves, 20 de enero de 2011
lunes, 17 de enero de 2011
han pasado diez años
Hace unos días me sorprendieron con la siguiente cuestión: "¿Cuales con para ti los diez discos de la década?" y yo que soy tanto de listas (deformación profesional y otros defectos) ni me lo había planteado. De hecho no ha sido hasta hoy y sin meditarlo cuando me he decidido a enumerarlos, aquí están, estricto orden alfabético:
Ben Harper "Both sides of the gun"
Brian Setzer Orchestra "Vavoom"
Bruce Springsteen "We shall overcome-The Seeger Sessions"
Felice Brothers "The felice Brothers"
Jack Johnson "On and on"
Jayhawks "Rainy Day music"
Kings of Leon "Youth and young manhood"
Marah "20000 Streets Under The Sky"
Marc Ford "It`s about time"
Ryan Adams "Gold"
U2 "All that you can´t leave behind"
The White Stripes "Elephant"
Wilco "Yankee hotel foxtrot"
No me pregunten mañana, ni siquiera hoy un poco más tarde, les diría otros.
RnR Forever.
Prometo enumerar libros, películas y conciertos.
Ben Harper "Both sides of the gun"
Brian Setzer Orchestra "Vavoom"
Bruce Springsteen "We shall overcome-The Seeger Sessions"
Felice Brothers "The felice Brothers"
Jack Johnson "On and on"
Jayhawks "Rainy Day music"
Kings of Leon "Youth and young manhood"
Marah "20000 Streets Under The Sky"
Marc Ford "It`s about time"
Ryan Adams "Gold"
U2 "All that you can´t leave behind"
The White Stripes "Elephant"
Wilco "Yankee hotel foxtrot"
No me pregunten mañana, ni siquiera hoy un poco más tarde, les diría otros.
RnR Forever.
Prometo enumerar libros, películas y conciertos.
martes, 28 de diciembre de 2010
sábado, 25 de diciembre de 2010
intenteino, pero non puiden
Onde eu me criei falase un jalejo muy castellanizado, este que tou usando. Supoño que a cercanía ca ciudá e as contínuas visitas de primeiro miña abuela e despois miña nai á Coruña teñen moito que ver.
Hoxe escribirei sobre a primeira. Cando a profesora de balet de Billy Elliot lle dí a éste que a súa nai morta debeu ser muy especial, el contesta "non, solo era miña nai", pois aquí pasa algo parecido, solo é miña abuela. Dura con moitas cousas, secadra demasiadas, pero morna e sensible cando chega a hora da verdá. Nunca esquencerei como choraba o día que miña nai e eu nos marchamos vivir á Coruña, estaba acostrumbrada a ter a casa chea de xente e sabía que aquelo era o principio para ila vaciando pouco a pouco. Ten un sentido da xusticia un pouco peculiar, según o cal, por exemplo, as normas dos xogos decideas o dono do xojete, a mín esto enfadábame moitísimo, parecíame pouco razonable. En cambio creo que lle debo esa ansia por ir andando ós sitios, e por ver: "a mín o que me gusta e ir ver".
Podería escribir horas e horas sobre un montón de frases que recordarei sempre que a memoria non me traicione e que creo que definen a sua forma de pensar, pero hay unhas poucas que teño que poñer:
"Non hay pouco que non cheje nin moito que non se acabe"
"Sábese que aljien e tonto porque pensa que son tontos todolos demais"
"Tódolos días a terra da unha volta"
"Xente parada, malos pensamientos"
"Donde ti poñas o pe solo te poden pisar, non te poden apartar"
Pouca xente sabe que miña nai ten un irmán de leite, unha veciña morreu deixando un neno pequeno, e increíble ver como aínda se pode apreciar o agradecimiento na súa cara cada vez que ven por Cos e pasa a saludala.
Tamén hay que ter en conta que Cos foi moito tempo unha aldea sin taberna, e que na miña casa compraron a primeira radio e a primeira televisión, co que a xente pasaba alí as tardenoites, según miña abuela "a mín gústame ter tódolos adelantos", esto levou a que todolos que marcharon dalí cara ós pueblos para buscar traballo, cada vez que van a Cos visitala familia pasan tamén pola casa de miña abuela, así cando un vai alí, sabe que non vai ver solo ós da casa, decía un irmán de meu abuelo: "na casa do moreno sempre hai xente".
Teño entendido que os "nobel" se dan en vida.
Meu abuelo pescaba troitas no río e ela andaba tódolos días seis kilometros para logo collelo tren e ilas vender á praza na Coruña, alí este castrapo costoulle un sopapo dun guardia civil, así que quixen escribir esto en castellano, que e a lengua na que menos mal me explico, intenteino, pero non puiden.
Hoxe escribirei sobre a primeira. Cando a profesora de balet de Billy Elliot lle dí a éste que a súa nai morta debeu ser muy especial, el contesta "non, solo era miña nai", pois aquí pasa algo parecido, solo é miña abuela. Dura con moitas cousas, secadra demasiadas, pero morna e sensible cando chega a hora da verdá. Nunca esquencerei como choraba o día que miña nai e eu nos marchamos vivir á Coruña, estaba acostrumbrada a ter a casa chea de xente e sabía que aquelo era o principio para ila vaciando pouco a pouco. Ten un sentido da xusticia un pouco peculiar, según o cal, por exemplo, as normas dos xogos decideas o dono do xojete, a mín esto enfadábame moitísimo, parecíame pouco razonable. En cambio creo que lle debo esa ansia por ir andando ós sitios, e por ver: "a mín o que me gusta e ir ver".
Podería escribir horas e horas sobre un montón de frases que recordarei sempre que a memoria non me traicione e que creo que definen a sua forma de pensar, pero hay unhas poucas que teño que poñer:
"Non hay pouco que non cheje nin moito que non se acabe"
"Sábese que aljien e tonto porque pensa que son tontos todolos demais"
"Tódolos días a terra da unha volta"
"Xente parada, malos pensamientos"
"Donde ti poñas o pe solo te poden pisar, non te poden apartar"
Pouca xente sabe que miña nai ten un irmán de leite, unha veciña morreu deixando un neno pequeno, e increíble ver como aínda se pode apreciar o agradecimiento na súa cara cada vez que ven por Cos e pasa a saludala.
Tamén hay que ter en conta que Cos foi moito tempo unha aldea sin taberna, e que na miña casa compraron a primeira radio e a primeira televisión, co que a xente pasaba alí as tardenoites, según miña abuela "a mín gústame ter tódolos adelantos", esto levou a que todolos que marcharon dalí cara ós pueblos para buscar traballo, cada vez que van a Cos visitala familia pasan tamén pola casa de miña abuela, así cando un vai alí, sabe que non vai ver solo ós da casa, decía un irmán de meu abuelo: "na casa do moreno sempre hai xente".
Teño entendido que os "nobel" se dan en vida.
Meu abuelo pescaba troitas no río e ela andaba tódolos días seis kilometros para logo collelo tren e ilas vender á praza na Coruña, alí este castrapo costoulle un sopapo dun guardia civil, así que quixen escribir esto en castellano, que e a lengua na que menos mal me explico, intenteino, pero non puiden.
jueves, 16 de diciembre de 2010
Yo no tengo perro.
En plena segunda guerra mundial Cary Grant y Tony Curtis terminan pintando un submarino de guerra americano de color rosa. Ante una idea así poco más hay que decir de un cineasta como Blake Edwards.
Siempre me ha parecido que "Desayuno con diamantes" está sobre valorada, será que yo prefiero la novela, que si me parece sublime. Si me divierte bastante "El guateque" y me conmovió en su momento "Días de vino y rosas", tanto por Lee Remick como por el gran Jack Lemmon. Es parte de mi infancia "La carrera del siglo" y de mi pre-adolescencia "10, la mujer perfecta".
Ha dedicado su vida a divertirse y a divertir, que envidia.
Contaba hace unos años, cuando le dieron el oscar honorífico, que todavía había taxistas que al reconocerle le decían: "Su perro ¿muerde?".
Siempre me ha parecido que "Desayuno con diamantes" está sobre valorada, será que yo prefiero la novela, que si me parece sublime. Si me divierte bastante "El guateque" y me conmovió en su momento "Días de vino y rosas", tanto por Lee Remick como por el gran Jack Lemmon. Es parte de mi infancia "La carrera del siglo" y de mi pre-adolescencia "10, la mujer perfecta".
Ha dedicado su vida a divertirse y a divertir, que envidia.
Contaba hace unos años, cuando le dieron el oscar honorífico, que todavía había taxistas que al reconocerle le decían: "Su perro ¿muerde?".
martes, 14 de diciembre de 2010
...pero no el mío
Bueno, pues se ha muerto Enrique Morente.
Aparte de la vertiente canalla de Pata Negra, nunca me ha gustado el flamenco, solo ciertas cosas que rezuman tanta emoción que podrían estar firmadas por el mismísimo Tom Waits, y esas son tan obvias que tocan la fibra de casi todo el mundo. A Tom Waits me da la impresión de que entendería su mensaje aunque cantara en un dialecto de una aldea coreana, y lo mismo me pasa con algunas canciones flamencas. Entre ellas la versión del Take This Waltz de Leonard Cohen que Morente grabó con Lagartija Nick. Eso sumado a algunas de las nanas que solía cantar hacen que hoy lo nombre aquí, aunque no pasará por los "muertos vigentes", porque los entendidos dicen que tocaba todos los palos del flamenco...pero no el mío.
Aparte de la vertiente canalla de Pata Negra, nunca me ha gustado el flamenco, solo ciertas cosas que rezuman tanta emoción que podrían estar firmadas por el mismísimo Tom Waits, y esas son tan obvias que tocan la fibra de casi todo el mundo. A Tom Waits me da la impresión de que entendería su mensaje aunque cantara en un dialecto de una aldea coreana, y lo mismo me pasa con algunas canciones flamencas. Entre ellas la versión del Take This Waltz de Leonard Cohen que Morente grabó con Lagartija Nick. Eso sumado a algunas de las nanas que solía cantar hacen que hoy lo nombre aquí, aunque no pasará por los "muertos vigentes", porque los entendidos dicen que tocaba todos los palos del flamenco...pero no el mío.
jueves, 18 de noviembre de 2010
la carta
Cinco veces he visto ya en directo a dan baird y si volviera mañana allí estaría de nuevo.
La primera vez que se pasó por Coruña, Mardi Gras por supuesto, allá por 2002 fue con The Yayhoos, ya sabéis, ese grupo que montó con Eric "Roscoe" Ambel para divertirse y que al final funcionó mejor (economicamente hablando) que el resto de proyectos en que se mete este hombre. Ya aquella primera visita fué memorable, Mónica lo recuerda como uno de los mejores conciertos que ha visto y no duda en asegurar que el más divertido. Pocas semanas después, y al ver la aceptación y reconocimiento que había tenido con los Yayhoos, tocó con su propia banda en el Playa Club y eso si que forma ya parte de la leyenda, con la sala llena y coreando todos los temas. Dan no se lo creía y recuerdo que Mauro se acercó a Fran y a mí al acabar el concierto a darnos la mano y no espetó un "god bless you" que todavía me hace sentir un escalofrío al recordarlo.
El boca a boca hizo su trabajo y a las visitas con The Yayhoos a Vigo de hace 3 años y otra vez con su propia banda a Vigo y A Coruña del año pasado la gente respondió con tres llenos merecidos por las bandas pero inesperados en los tiempos que corren para el RnR.
Especialmente bueno (aunque este hombre no defrauda nunca) fue el concierto en el Mardi de septiembre del año pasado, dos horas y media de concierto, un repertorio buenísimo y unas versiones como siempre muy bien elegidas y un final con "like a rolling stone" difícil de superar, con esas paradas antes del estribillo tan originales en una canción tantas veces versionada.
Y hasta aquí hemos llegado:
Poco más de un año después de su última gira por la península vuelve con la misma banda que le acompaña últimamente: "Homemade Sin" a hacer una pequeña fiesta en cada una de las salas en las que tocó la última vez, todas menos una repiten, por algo será.
Empieza el concierto con "nights of mystery" de los tiempos de los Georgia Satellites y el nivel ya no decae nunca. De su propio repertorio suenan "keep your hands to yourself", "railroad steel", "open all night", "I dunno", "all over but the cryin´", "another chance", "dan takes 5", "crooked smile", "two for tuesday", "runnin´ outta time", "she dug me up", "hellzapoppin´", "julie + luckie", "I love you period", "dixie beauxderant", "younger face" y "lil´bit". En cuanto a las versiones, esta vez sonaron: "burning love","come on in my kitchen", "whole lotta love", "l.a. woman", "it´s all over now" (bobby womack) y especialmente "the letter"(the box tops, pero de la que se apropió joe cocker en los 70, como tantas otras), y digo especialmente porque creo que esta versión definió el concierto y define en general a Dan; antes de tocarla hablaron entre ellos, pude escuchar que dudaban si tocarla o no, Dan se acercó al micro y nos explicó que iban a tocar una canción que habían estado probando esa misma tarde y que les apetecía mucho aunque no la tuviesen demasiado preparada. Les quedó genial, la reconocimos muchos y la cantamos con ellos, la llevaron a un terreno mucho muy rockero y la disfrutaron (disfrutamos) mucho. Pero cuando digo que definió al concierto y a Dan me refiero a la ilusión que le hizo tocarla, estaba feliz, el y Warren se dieron un gran abrazo al acabarla contentísimos de como había quedado y de la reacción del público, ese abrazo también es rnr. Los cinco conciertos que he visto han acabado con una versión, pienso que lo hace porque ante todo es un fan, ha compuesto grandes temas, pero hay tantos miles de temas maravillosos que así hace un pequeño homenaje en cada concierto.
Altamente recomendable, creo que viniendo una vez al año está bien, pero si viene más a menudo allí estaré (estaremos).
La primera vez que se pasó por Coruña, Mardi Gras por supuesto, allá por 2002 fue con The Yayhoos, ya sabéis, ese grupo que montó con Eric "Roscoe" Ambel para divertirse y que al final funcionó mejor (economicamente hablando) que el resto de proyectos en que se mete este hombre. Ya aquella primera visita fué memorable, Mónica lo recuerda como uno de los mejores conciertos que ha visto y no duda en asegurar que el más divertido. Pocas semanas después, y al ver la aceptación y reconocimiento que había tenido con los Yayhoos, tocó con su propia banda en el Playa Club y eso si que forma ya parte de la leyenda, con la sala llena y coreando todos los temas. Dan no se lo creía y recuerdo que Mauro se acercó a Fran y a mí al acabar el concierto a darnos la mano y no espetó un "god bless you" que todavía me hace sentir un escalofrío al recordarlo.
El boca a boca hizo su trabajo y a las visitas con The Yayhoos a Vigo de hace 3 años y otra vez con su propia banda a Vigo y A Coruña del año pasado la gente respondió con tres llenos merecidos por las bandas pero inesperados en los tiempos que corren para el RnR.
Especialmente bueno (aunque este hombre no defrauda nunca) fue el concierto en el Mardi de septiembre del año pasado, dos horas y media de concierto, un repertorio buenísimo y unas versiones como siempre muy bien elegidas y un final con "like a rolling stone" difícil de superar, con esas paradas antes del estribillo tan originales en una canción tantas veces versionada.
Y hasta aquí hemos llegado:
Poco más de un año después de su última gira por la península vuelve con la misma banda que le acompaña últimamente: "Homemade Sin" a hacer una pequeña fiesta en cada una de las salas en las que tocó la última vez, todas menos una repiten, por algo será.
Empieza el concierto con "nights of mystery" de los tiempos de los Georgia Satellites y el nivel ya no decae nunca. De su propio repertorio suenan "keep your hands to yourself", "railroad steel", "open all night", "I dunno", "all over but the cryin´", "another chance", "dan takes 5", "crooked smile", "two for tuesday", "runnin´ outta time", "she dug me up", "hellzapoppin´", "julie + luckie", "I love you period", "dixie beauxderant", "younger face" y "lil´bit". En cuanto a las versiones, esta vez sonaron: "burning love","come on in my kitchen", "whole lotta love", "l.a. woman", "it´s all over now" (bobby womack) y especialmente "the letter"(the box tops, pero de la que se apropió joe cocker en los 70, como tantas otras), y digo especialmente porque creo que esta versión definió el concierto y define en general a Dan; antes de tocarla hablaron entre ellos, pude escuchar que dudaban si tocarla o no, Dan se acercó al micro y nos explicó que iban a tocar una canción que habían estado probando esa misma tarde y que les apetecía mucho aunque no la tuviesen demasiado preparada. Les quedó genial, la reconocimos muchos y la cantamos con ellos, la llevaron a un terreno mucho muy rockero y la disfrutaron (disfrutamos) mucho. Pero cuando digo que definió al concierto y a Dan me refiero a la ilusión que le hizo tocarla, estaba feliz, el y Warren se dieron un gran abrazo al acabarla contentísimos de como había quedado y de la reacción del público, ese abrazo también es rnr. Los cinco conciertos que he visto han acabado con una versión, pienso que lo hace porque ante todo es un fan, ha compuesto grandes temas, pero hay tantos miles de temas maravillosos que así hace un pequeño homenaje en cada concierto.
Altamente recomendable, creo que viniendo una vez al año está bien, pero si viene más a menudo allí estaré (estaremos).
Suscribirse a:
Entradas (Atom)